سُــرخ می زنـد یکسر ، سبـــز می کشد یکریز

شـاعــری که در شعــــرش خانه کرد رستاخیـز

با نـــخ نگـاهی چــنـــد دار می زنـــــــد خــود را

وایِ من ، چه رؤیایی ! جانِ تو ، چه شـور انگیز!

در بیـان حـــالاتـش چنـــد خُـــطبه می خــــواند

مثل مُــــولـوی از بلـــخ ، مثل شمس از تبــــریز

از مـــکارم اخــــلاق دَم که می زنـــــد ؛ گـویی :

« وای اگر که بـــودای خــودشکن نشد چنگیز !»

شهر پُر شد از نامش ، هـر دو گوش شیطان کر

دور نیست ... می گیــــرد شهرتش جهان را نیز

.

هِی ! کُلاه بـرداریــد از ســــرش ، نمی بیــنید ؟!

خـوابِ قــاف می بیــند یک متـــرسک ِ جـالیــــز !