ذیحق ، عمیق امّا مُنزوی

علیرضا ذیحق ، با حضور جدّی و عمیق در بسیاری از شاخه های ادبی ،

چهــــره ای روشن و پر رنگ از خود به ثبت رسانده است . بزرگ اســـت

 و از اهالی امــــــــروز ؛ باحرف هایی از جنس زمان خود .روزنامــــه نگار،

فیلمنامه نویس ، شاعــــر ، متـرجم ، داستان نویس ؛  و  ادبیات تُـرک را

مـــوشکافانه می کاود و ... بـه هـر دو زبان تـرکی و فارسی مسلّط می نویسد .اصـلاً چـــرا اعتـراف

نکنیم او اوّلین چهره ای است که در شهـــــــــــــر ما از ادبیـات معاصـــــــــــر نوشت و چهـــــره های

ماندگار ادبیات معـــــاصر را شناساند . از مــــــنزوی گفت ، از مفتون ترجــــــــمه کرد ، هــــــــوشنگ

 گلشیری را بازخوانی کرد ، از احــمد محمــــود نوشت  و ... از همه مهـــم تر« انسانی است زُلال و

دوست داشتنی » . چــهره ای جامـع  در ادبیات این مرز و بوم  و مقبول ، با داشته هایی ارزشمند ؛

امّا مُنزوی !

*

خیلی ها که از خــود برج و بارویی ندارند چنان بر بام دیگری به خـروســـــخوانی مشغول اند که بیا و

تماشا کن ...باد کرده اند و بادکنک شده اند . امّا ذیحق آرام و متـواضـــــع خلوت گُزیده و بی قرار به

 کار خود دل سپرده  است :

                  نیست جویای نظر چون مه نو ، ماه تمام        خودنمایی نکند هر که کمالی دارد

این همه را نوشتم تا بگویــــم امـــــــروز ادبیات شهر ما ، بیش از هـر زمان دیگری به او و داشته های

 ارزشمـــندش و در یک کلام محــــور شدنش نیاز دارد . او بـــــه انـــزوایی  ـ نـه خـــود خواسته ـ کـه

ناخواسته [ و نه بی دلیل ] تن داده است و حضوری مؤثّر امّا کم رنگ در هــمراهی و ارشـاد جــوانان

مشتاق شعــر و ادب [ انجمن ]شهـــرمان دارد ؛ با این کـــه کریم است و

                  در آستین نگیرد دســــت کریم آرام        در آتش است نعل ِ ابری که آب دارد .

  و امّا شعر :

                       می تــــرسم از زمــــانــــۀ بد ، یار بی تمــــــــیز              

                       داش آکل عـــــزیز ! هلا عاشـــق ِ عــــــــــــزیـز !

                       یک ناگهان بــــــه خـــــــون شــما تیـز می شود 

                       در هُــــــرم داغ فاجعـــــــه ، چــــاقوی روی میز

                       من فکــــر می کنم که خـــــیانت عقـیم نیست             

                       می زاید از حـــــواری ِ چـــشم ِ مسیــــــــح نیز

                       سهــــراب را بـــــه دسـت پــدر سر بریده است               

                       افـــــراسیاب ِ وسوســـــۀ « خیـز و خون بریز! »

                       « هورا حراج ِ یوسف و ... »

                                                     هی می رسد به گوش  

                        من دلخوش چه باشم و تو دلخوش چه چیز ؟!

                                   *

                        راه گُــــریز نیست ، چـــــــــــرا حرف می زنیم              

                        در عصــــر بی شــــهامت تســلیم از ستیز ؟!