رباعی:

تا وجدان مُرد ، نفس ِ دون ؛ شاد ـ آزاد

هر دسته گُلی بــه آب می بایـد ، داد...

ضحّاک سـتــم دوباره جــــان می گیرد

روزی کـه درفش ِ کاوه بر خـاک افتاد.

غزل :

دفتر شعر شاعری بی درد

                                    دسـت ِ شیـطان ترین ِ کودک بود

کوچــه در کــوچـــه باد می آمــد ، بازی ِ بـاد و بـادبادک بود

*                                                                                                                       

تو پرنــده نـمی شوی شاعر! ، زخــم پـرواز را نمـی فـهـمی

تو :

  عقابی که روز و شب زیر ِ سایه ی شـومِ یک مترسک بود

*

شـعر باید صفــیر برنو خشم در غروب غریب ((بابک)) ،

                                                                               یا

در رگ ِ جنگلی تبر در زخم ،

                                خونِ مردی بُزرگ ـ (( کوچک)) ـ  بود

در شب سایه های در نجـوا ، روزهایی که سُــرب می بارد

حاوی زخم و ضجّه و زنجیر ، راوی ِ سینه ی مُشبّک بود ...

*

شعر را آن چنان بگو امروز ، تا که فـــــردا کسی نگوید باز :

شعر یک روز در ولایت ِ ما  قـصّه ی شـاه بود و تلخـک بود .

 یکی مانده به آخر این که : بیستم تیــــر ماه (( هویّت )) سازان روزی نامۀ (( کیهان)) ، (( چراغی ))

دیگر برافروختند و  به دو شاعــر زلال ِ دیـــگر ، یعنی (( محمّدعلی بهمنی )) و (( نوذر پرنگ )) تاختند ...

محمّد علی بهمنی از نجـــیب ترین و بی ادّعاترین صداهای ماندگار غــــــزل امـــروز است که با مجمـوعۀ

(( گاهی دلم برای خودم تنگ می شود )) طرحی نو درانداخت و کاری کــــرد  کــارستان ... زنـــــــده یاد

(( نوذر پــــــــــرنگ)) هم شاعر لحظه های زلال و موفق شعر امروزین است .

کاری به کار روزی نامه نویس (( کیهان)) ندارم که با نام مستعار هر چه فحش و ناســـــزا بلد است  نثار

بزرگان فرهنگ و ادب این مرز و بوم کرده و می کند و صد البتّه خواهد کرد ... زیرا ترک عادت موجب مرض

است ... روی سخن این حقیر سراپا تقصیر با آنهایی است که خاطر مبارکشان بحقّ مکدّر شـد ، دسـت

 به قلم بردند ؛ خود را به آب و آتش زدند و مصممّ شدند حتّی روزۀ  اعتراض بگیرند  و ... امّا دیروز ِ نــــــه

چندان دور روزۀ سکـــــــوت گرفته بودند و نمی دیدند که در (( نیمۀ پنهان ِ ماه )) این روزی نامــــه چگونه

چهره های شاخص فرهنگ و ادب این سرزمین یکی پس از دیگری  محـاکمه می شدند و ... از زنــده یاد

 زرّین کوب بگیر تا ...

راستی چه فرق می کند؟! بهمنی یا زرّین کوب ؟! نوذر پرنگ یا آتشی یا هر فرهیخته ای دیگر ؟!  توهــین

به هر یک ، توهین به فرهنگ و ادب این مرز و بوم پُر افـتخار است ... پس دوستان خــوب ! سعی کنیم از

این به بعد کمی منصف و با خود صادق باشیم .

 نکتۀ آخر هم این که : به یکی گفتند  چرا وبلاگ نویس شدی ؟ گفت : امـان از رفیق بد !  بالاخـره  دو

دوست خوب من هم،  علیرضا ذیحق  و شهریار گلوانی وبــلاگ نویس شدند . ســـــر بزنید

دست خالی برنمی گردید .