نمی توانـــم ببینم ، بـــه مــن مگـو می تــــوانی
توانِ دیــــدن نــــدارم،
نمی کنم ســـــــــرگرانی
نمی توانــــم ببیــنم ز بس کــه بی تابی ، انگار ـ
نه زیرِ پایت زمینی ست ، نه بـر سـرت آسمــانی
نمی توانـــم ببینم که خــویش را می فـــروشــد
هنوز در کوچــــه هایت زنی به یک لقـــمـه نانی
نمی تـــوانـــم ببینــم که در تـــو مـــردی بگـرید :
مــــرا خـــدایا بمیران ، نخــواستم زنـــــــــدگانی
کدام سالـومه ما را چنین به بازی گرفته ست ؟!
که کار او پایکـوبی سـت ،
کـه کار ما سـرفشانی
۰
بیا و در چــشمـــــهایم دوبـاره مــیلی فــــرو کن
نمی تــوانم ببینم ،
بــه مـن مگــو
می تــوانی ...!
