این هم غزل واره ای ، حاصل  دلتنگی ِ بی نام و نشان  :

در جُــــست و جــــوی تو بـــودیم دیروز منزل به منزل

امــــــروز امّا دریـــــغا مایـــیم و این پایِ در گِـــــــــــل

دیــــــروز ما صـــــاف و ســاده ، دیــروز ما جاده جاده

ســوی تو ره می سپردیم ، سوی تو هر روز ِ (( بیدل))

یادش بخــــــیر آه ... امّا گــــفتم نگــفــــــــــــتم ندارد

دیـــــــــــــروز آییـــنه بــــودند دیـــــوارهای مـــــقابل

با خــــــود چـه کردیم یارا، یا خــود چـه کردند با ما ؟!

یک ناگـهان عشق گُم شد ، یک ناگهان سنـگ شد دل

هـــــر روز می پـــرسی از خویش امّا جــوابی نداری :

وقتی نمی میری از عشق ، از زنده بودن چه حاصل ؟

از حــــافظه اسم اعظم خط خورد و دیگر نمانده ست

راهِ نجــــــاتی بــــــــرای وامانـــده در چــــــاهِ بابِل ...

*

دریا غـــزل های ما را از حــــفظ می خـــوانـد ای دل

گیـــــرم نمی ماند از آن یک واژه در ذهـــــن ساحل .

 این هم دفتر غزل مشترك عزيزان : شیوا فرازمند 

و شيمامولايي فرد که به زیور طبع آراسته شده است .