برای دنیایی که از آزادی فقط مجسّمه اش را دارد!

می درم گلــــــویم را تا تـرانــــه ات سازم

پیـر می شود ـ بی تو ـ در سکـوت ، آوازم

بی تو مُــرغکی زارم ، زخـــمی و گرفتارم

بستــه اند بالم را ، می دهند پـــــــــروازم

بر زبانِ خــــنجرها می رود چــه بی پـــروا

خونِ سُـــرخ ِیارانِ با سپـــــــیـده دمسازم

در رثـای تو پایان می پـذیـــرد امــــــــروزم

در هوای تو فــــردا عاشـــــقانه جـان بازم

.

کاشکی مرا روزی عشق بال و پر می داد

تا بـــــه نامت ـ آزادی ـ پرچــمی برافرازم .