به بانو: م ـ ا « بامداد»

      شب ، مــاشه را چکاند وَ فرمان ایست داد

      عشق اعتنا نکرد ، گـــذشت و نایســـــتاد

      پــــرواز گیــسوان تــو امّا بــهــــانـــه بـــود

      حـــد می خورد هنــوز به جُرم سماع ، باد

      روزی هـزار مـــرتبـــه دیــــوار می شونـــد

      بین من و تــو ، بین من و چشم های شاد

      جـالـوت را تـــــداعی جبـــر و فلاخن است

      گیســوی تاب دادۀ بانــــوی «بــــامــــــداد»

       *

      جانم فـــدای عشق که در سنگلاخ دهــــر

      شیشه بــه دوش نیــز به راهش ادامـه داد.